انقلاب اسلامی/دفاع مقدس/جبهه مقاومت

نشانی از مدافعان امنیت در شهر یافت می‌نشود

۲۷ بهمن‌ماه، روزی که حضور پرشور مردم شهیدپرور اصفهان برای پیر غلامان این انقلاب یادآور ۲۵ آبان سال ۱۳۶۱ بود.
ماجرای ۴ بار قطع عضو جانباز مدافع امنیت/ روایتی تازه از مأموریت در صفر مرزی

 روزهای آخر بهمن ماه برای مردم ایران شیرینی خاصی دارد، از طرفی جشن پیروزی انقلاب و از طرف دیگر حال و هوای سال نو و عید نوروز، خلاصه هر کس در فکر تغییر حال و هوای خود، خانه و خانه دل است و آمدن بهار را در لذت سپیدی زمستان، انتظار می‌کشد.

بعد از غروب آفتاب چهارشنبه ۲۴ بهمن‌ ماه سال ۹۷ بود که خبر حمله خودروی انتحاری تروریست‌های تکفیری به اتوبوس حامل پاسداران لشکر ۱۴ امام حسین علیه السلام اصفهان در رسانه‌ها منتشر شد.

دقیقا دو سال پیش، که خبر حمله خودروی انتحاری تروریست‌های تکفیری، شادی بهمن ماه را برای مردم ایران و به خصوص اصفهانی‌ها به خاطره‌ای تلخ بدل کرد و زخم تروریسم بر پیکر این ملت را تازه کرد، خاطره‌ای که ۲۷ پاسدار را به آسمان برد، خاطره جانسوز جاده خاش.

۲ سال از چشیدن طعم بی‌پدری برای ۴۳ فرزند این خاک می‌گذرد

دو سال از این واقعه تلخ می‌گذرد و ۲ سال از آخرین دیدار ۴۳ کودکی که سهمشان از این حادثه تروریستی یتیمی بود، اما تلخ‌تر از خاطرات آن روزها، فراموش شدن این پیشتازان شهادت و خون در پیچ و خم روزگار است.

ایرانیان اصفهانی در ۲۷ بهمن ۹۷ با حضوری بی‌نظیر در تاریخ انسانی برای تشییع شهدای امنیت گل کاشتند و گلستان فرهنگ ایثار و شهادت و همچنین قدرشناسی را به رخ عالم کشاندند و پیامی به امتداد بشریت را به دوست و دشمن مخابره کردند، پیامی که از کربلا و خطبه زینبی(س) کاخ شام ریشه داشت و بازخوانی کلام پیر جماران بود که «بکشید ما را، ملت ما بیدارتر می‌شود».

اما پس از دو سال و تنها دو سال، گویی همه چیز فراموش شده، انگار امنیت این مرز و بوم گیاه خودرویی بوده که زحمتی برایش گشیده نشده است.

اهمیت مأموریت‌هایی از این دست و فداکاری بسیجیان، پاسداران، مرزبانان و ارتشی‌های دلاور این آب و خاک مغفول مانده، درد دوری از همسر و فرزند و رنج زندگی با مرگ را نکشیده و نچشیده‌ایم و تنها از میوه امنیت تناول می‌کنیم، بغض‌های شبانه و دلتنگی‌های روزانه کودک شهید را نمی‌دانیم و نگویم از داغ دل همسران و مادران شهدا و عذاب تنهایی زنی که با نام «همسر شهید» می‌خوانندش.

نشانی از مدافعان امنیت در شهر یافت می‌نشود

اگر کمی دقت کنیم و گوش و چشم دل را پاک کنیم، شاید مظلومان دیگری هم پیدا کنیم، همان‌هایی که در راه عشق با جانشان بازی کردند و جانباز شدند اما امروز در خاطرها نیستند، از فشار روانی ماجرا هم که بگذریم، بعضا هزینه‌های مادی این جانبازی، را هم از جیب خانواده‌هایشان باید بدهند و این‌ها داغ «جاده خاش» را بیشتر می‌کند.

شاید خیلی تعجب آور باشد که تنها بعد از گذشت دو سال از این ماجرا، آن هم در همان شهری که ۲۷ جوان ‌دل عاشق به آسمان فرستاده، هیچ نشانی بر در و دیوار نمی‌بینیم و هیچ اثری از قدرشناسی مسؤولان استانی یافت نمی‌کنیم.

۲۷ بهمن‌ ماه، روزی که حضور پرشور مردم شهیدپرور اصفهان تمام دنیا را به تعجب واداشت و برای پیر غلامان این انقلاب یادآور ۲۵ آبان سال ۱۳۶۱ بود، روزی که اشک بود و افتخار و ۳۷۰ شهید به دست همین مردم تشییع و خاک‌سپاری شد.

فارس

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا