اسلام،قرآن و عترت،مهدویت

شرح جزء ۱۹ قرآن| ویژگی‌های بندگان خوب خدا/ آثار گناه در جامعه

خداوند در سوره مبارکه رحمن به برخی گناهان بزرگ و آثار و تبعات این گناهان اشاره کرده و در ادامه ویژگی‌های بندگان خوب خدا را بیان می‌کنند.

در ادامه انتشار شرح آیات منتخب قرآن و در نوزدهمین روز از ماه مبارک رمضان شرح و تفسیر آیات منتخب جزء‌ ۱۹ قرآن کریم بر اساس تفسیر نور به همراه توضیحات حجت‌الاسلام محسن قرائتی تقدیم می‌شود.

آیات ۶۳ و ۶۴ سوره مبارکه فرقان

«وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِینَ یمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً * وَ الَّذِینَ یبِیتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَ قِیاماً» و بندگان خداى رحمان کسانى‏‌اند که روى زمین بى‌‏تکبّر راه مى‌‏روند، و هرگاه جاهلان آنان را طرف خطاب قرار دهند (و سخنان نابخردانه گویند) با ملایمت (و سلامت نفس) پاسخ دهند. و آنان براى پروردگارشان، در حال سجده وقیام شب‏زنده‌‏دارى مى‏‌کنند.

صفات و ویژگی‌های عبادالرحمن

در این آیات، دوازده صفت از صفات ویژه‏ «عِبادُ الرَّحْمنِ» بیان شده که بعضى اعتقادى، بعضى اجتماعى و بعضى اخلاقى است. شاید مراد از «مشى» و حرکت آرام در زمین، تنها نحوه‏ راه رفتن نباشد، بلکه شیوه‏ زندگى متعادل را هم شامل شود.

«هون» هم به معناى تواضع و مدارا و نرم‌خویى است و هم به معناى سکینه ووقار. «بیتوته» به معناى شب‌‏زنده‏‌دارى است، خواه تمام شب یا نیمى یا بخشى از آن. چنانکه یکى از اعمال حج، بیتوته‏ زائران و حاجیان در شب یازدهم و شب دوازدهم ذى‏‌الحجه در سرزمین منى‏ است و فقها مقدار بیتوته در آن مکان را نیمى از شب دانسته‌‏اند.

حضرت على علیه السلام در وصف پارسایان مى‌‏فرماید: «اما اللیل فصافون اقدامهم» آنان شب‏‌ها در حال قیام و شب زنده‌‏دارى‌‏اند، آنان عابدان شب، و شیران روزند.[۱]

پیام‌‏هایی از آیات ۶۳ و ۶۴ سوره مبارکه فرقان

۱- بالاترین مدال براى انسان، مدال بندگى خداست. «وَ عِبادُ الرَّحْمنِ» زیرا انتساب به بى‏‌نهایت، انسان را بالا مى‌‏برد.
۲- رفتار هر کس، نشان دهنده‏ شخصیت اوست. «عِبادُ الرَّحْمنِ … یمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً» (بندگان خاص خداوند، مظهر تواضع هستند.)
۳- اسلام، دین جامعى است که حتّى براى چگونه راه رفتن برنامه دارد. «یمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً»
۴- ایمان و اعتقاد انسان، در رفتار شخصى او مؤثّر است. «عِبادُ الرَّحْمنِ … یمْشُونَ‏»
۵- تواضع، ثمره‏ بندگى و نخستین نشانه‏ آن است. «هَوْناً»
۶- سرچشمه‏ مدارا و نرم‌خویى بندگان خدا، ایمان است، نه ترس و ضعف آنان. «عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِینَ یمْشُونَ …»
۷- وقار و نرمى از بارزترین صفات مؤمن است. «یمْشُونَ … هَوْناً»
۸- تواضع نسبت به همه‏ مردم لازم است. (نسبت به زن و مرد، کوچک و بزرگ، دانا و نادان). «یمْشُونَ … هَوْناً … قالُوا سَلاماً»
۹- با جاهلان مقابله به مثل نکنید. «إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً»
۱۰- مُدارا و حلم و حوصله، از صفات بارز مؤمنان است. «قالُوا سَلاماً»
۱۱- تواضع باید هم در عمل باشد، یمْشُونَ … هَوْناً، هم در کلام، «قالُوا سَلاماً» و هم در عبادت. «سُجَّداً وَ قِیاماً»
۱۲- با افراد نادان و فرومایه مجادله نکنید. «قالُوا سَلاماً» (آنان سخنى در شأن خود مى‏‌گویند، ولى شما سخنى عالمانه و کریمانه بگویید)
۱۳- بهترین وقت عبادت، شب است و بین شب و نماز و مناجات، رابطه محکمى است. «یبِیتُونَ لِرَبِّهِمْ» (فضاى آرام، دورى از ریا، تمرکز فکر، از برکات شب است)
۱۴- شب زنده‌‏دارى و استمرار و تداوم عبادت، نشانه‏ بندگان خاصّ خداوند است. (فعل مضارع «یبِیتُونَ» نشانه استمرار است)
۱۵- آنچه به عبادت ارزش مى‌‏دهد، اخلاص است. «لِرَبِّهِمْ»

آیات ۶۵ و ۶۶ سوره مبارکه فرقان

«وَ الَّذِینَ یقُولُونَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذابَ جَهَنَّمَ إِنَّ عَذابَها کانَ غَراماً * إِنَّها ساءَتْ مُسْتَقَرًّا وَ مُقاماً» آنان که مى‏‌گویند: پروردگارا! عذاب جهنّم را از ما بازگردان که عذاب آن دامن‌گیر است. به درستى که دوزخ، جایگاه و منزلگاه بدى است.

تاوان گناه

کلمه «غرام» در اصل به معناى مصیبتى است که انسان در برابر آن راه فرار ندارد و نوعى التزام و تعهّد بر دوش او قرار مى‏‌دهد که در زبان فارسى به آن تاوان مى‏‌گویند.[۲]

فکر نجات از آتش هم باید از طریق عبادت باشد و هم از طریق دیگر اعمال نیک. حضرت على علیه السلام آن گاه که اموالى را در راه خدا وقف مى‏‌کردند، در وقفنامه‏ خود مى‏‌نوشتند: این اموال را وقف کردم، تا بدین وسیله از آتش دوزخ درامان باشم وآتش دوزخ نیز از من دور باشد.[۳]

ویژگی بندگان خاص خدا

۱- اگر شب زنده‏‌دار هم هستید، مغرور نشوید. «وَ الَّذِینَ یقُولُونَ …»
۲- یاد معاد از ویژگى‏‌هاى بندگان خاصّ خداست. «رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذابَ جَهَنَّمَ»
۳- بندگان خاصّ خداوند، بیش از آنکه طمع بهشت داشته باشند، از آتش دوزخ خوف دارند. «یبِیتُونَ … یقُولُونَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذابَ جَهَنَّمَ‏»

آیه ۶۷ سوره مبارکه فرقان

«وَ الَّذِینَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ یسْرِفُوا وَ لَمْ یقْتُرُوا وَ کانَ بَینَ ذلِکَ قَواماً» آنان که هرگاه انفاق کنند، نه از حد گذرند و نه تنگ گیرند و میان این دو روش اعتدال دارند.

نه بخیل باش و نه اسراف کن

در جاى دیگر از قرآن کریم نیز مى‌‏خوانیم: «لا تَجْعَلْ یدَکَ مَغْلُولَةً إِلى‏ عُنُقِکَ وَ لا تَبْسُطْها کُلَّ الْبَسْطِ»[۴] نه دستت را به گردنت غل و زنجیر کن و بخیل باش و نه کاملًا آن را باز بگذار و ولخرجى و اسراف کن. امام صادق علیه السلام مقدارى سنگریزه از زمین برداشت و مشت خود را بست و فرمود: این اقتار (سختگیرى و بخل ورزیدن) است، سپس مشت دیگرى برداشت و دست خود را چنان گشود که همه‏ سنگریزه‏‌ها به زمین ریخت، آن گاه فرمود: این اسراف است.

بار سوّم مشت دیگرى برداشت و دست خود را کمى باز کرد به طورى که مقدارى از سنگریزه‏‌ها ریخت و مقدارى در دستش باقى ماند، سپس فرمود: این، قَوام و اعتدال و حد وسط است.[۵]

پیام‏‌هایی از آیه ۶۷ سوره مبارکه فرقان

۱- انفاق براى عبادالرحمن، یک وظیفه و مسأله قطعى است. إِذا أَنْفَقُوا … (در ادبیات عرب «إِذا» نشان عملى شدن و «لو» نشان عملى نشدن است.)
۲- نماز شب و ترس از جهنّم و خوف الهى، باید در کنار رسیدگى به محرومان جامعه باشد. «یبِیتُونَ لِرَبِّهِمْ- أَنْفَقُوا»
۳- انسان مالک است، ولى در خرج کردن محدودیت دارد. «لَمْ یسْرِفُوا»
۴- اسراف جایز نیست، حتّى در انفاق. «إِذا أَنْفَقُوا لَمْ یسْرِفُوا»
۵- بندگان خاصّ خداوند، از بخل بدورند. «لَمْ یقْتُرُوا»
۶- امّت میانه و وسط، باید برنامه‏‌هاى معتدل داشته باشد. «وَ کانَ بَینَ ذلِکَ قَواماً»
۷- میان‌ه‏روى در عبادت و انفاق، ارزش است. «قَواماً»

آیه ۶۸ سوره مبارکه فرقان

«وَ الَّذِینَ لا یدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ وَ لا یقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِی حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَ لا یزْنُونَ وَ مَنْ یفْعَلْ ذلِکَ یلْقَ أَثاماً» و (بندگان خاص خدا) کسانى هستند که با خداوند، خداى دیگرى را نمى‏‌خوانند و انسانى که خداوند (خونش را) حرام کرده است، جز به حقّ نمى‏‌کشند، و زنا نمى‏‌کنند، و هر کس چنین کند عقوبت گناهش را خواهد دید.

کار‌های منفی که باید مؤمنان از آن دوری کنند

«اثم» گناه و «اثام» کیفر گناه است. در این آیات در کنار کارهاى مثبتِ بندگان ویژه‏ خدا، کارهاى منفى که از آن دورى مى‏‌کنند نیز ذکر شده است. در این آیه شرک، قتل و زنا مطرح شده است که در روایات از بزرگ‏ترین گناهان شمرده شده‌‏اند.[۶]

قتل نفس، از گناهان کبیره است، ولى جمله‏ «إِلَّا بِالْحَقِّ» مى‏‌گوید: قتل، در مواردى لازم و حقّ است از جمله: ۱. قصاص قاتل. ۲. زناى با محارم. ۳. زناى کافر با زن مسلمان. ۴. زناکارى که زن را مجبور کند. ۵. زناى کسى که همسر دارد. ۶. مدعى نبوّت. ۷. سَبّ و توهین و دشنام به پیامبر صلى الله علیه و آله و ائمه اطهار علیهم السلام. ۸. مسلمان ساحر. ۹. مُفسد و محارب. ۱۰- مرتد. ۱۱. کسى که بر امام عادل زمان خروج کند. ۱۲. مشرکِ محارب.[۷]

پیام‌‏هایی از آیه ۶۸ سوره مبارکه فرقان

۱- خطرناک‏ترین غریزه‌‏اى که انسان را به گناه وادار مى‌‏کند، غریزه غضب و شهوت است و مؤمن باید بر غرائز خود مسلط باشد. «لا یقْتُلُونَ- لا یزْنُونَ»
۲- خداوند در برخى از موارد به قتل و کشته شدن بعضى از انسان‏‌ها راضى است. «إِلَّا بِالْحَقِّ» ولى به هیچ عنوان و در هیچ شرایطى رضایت نمى‏‌دهد که فردى به شرک و زنا آلوده شود. «لا یزْنُونَ»
۳- دستور قرآن در زمینه‏ دورى از شرک، زنا وقتل، تنها یک موعظه نیست، قانونى است که تخلّف از آن کیفرى شدید دارد. «وَ مَنْ یفْعَلْ ذلِکَ یلْقَ أَثاماً»
۴- کیفرهاى الهى استثنابردار نیست، هرکس تخلّف کند کیفر مى‏‌شود. «وَ مَنْ یفْعَلْ ذلِکَ یلْقَ أَثاماً»

آیات ۶۹ و ۷۰ سوره مبارکه فرقان

«یضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ یوْمَ الْقِیامَةِ وَ یخْلُدْ فِیهِ مُهاناً * إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِکَ یبَدِّلُ اللَّهُ سَیئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِیماً» در روز قیامت عذاب او دوچندان مى‏‌شود و همیشه به خوارى در آن خواهد ماند. مگر کسانى که توبه کنند و ایمان آورند و عمل صالح انجام دهند. پس اینان (کسانى هستند که) خداوند بدى‏‌هایشان را به نیکى تبدیل مى‏‌کند، و خداوند آمرزنده و مهربان است.

وقتی گناه آثار شومی دارد عذاب آن هم چند برابر می‌شود

چند برابر شدن عذاب مجرمین که در جمله‏ «یضاعَفْ» آمده است، با عدل الهى مخالفتى ندارد، زیرا عذاب مضاعف در شرایطى است که گناه، آثار شوم و چند برابر داشته باشد. مثلًا زناکار هم گناه مى‌‏کند و هم دیگرى را به گناه وادار مى‏‌سازد و هم چه بسا از این گناه، فرزند حرام‌زاده‌‏اى به دنیا مى‏‌آورد که گرایش‏‌هاى منفى دارد. در قتل نفس نیز قاتل، فردى را مى‏‌کشد، ولى افرادى را داغدار، بى‏‌سرپرست و یتیم و جامعه را ناامن مى‌‏کند. هریک از این عناوین به تنهایى قابل کیفر است، همان‏‌گونه که اگر کسى سنّت بدى را در جامعه بنا نهد در طول تاریخ هر کس به آن سنّت عمل کند، براى مؤسّس آن نیز گناهى ثبت مى‌‏شود.

از آنجا که به اتّفاق همه‏ علما و مفسّران، زنا به تنهایى سبب جاودانگى در دوزخ نمى‌‏شود، بنابراین مسئله‏ خلود و جاودانگى در دوزخ تنها براى مشرکانى است که زناکار باشند. آرى، عقیده‏ حقّ و باطل و جهان‌‌‏بینى کفر و شرک، در کیفرها تأثیرگذار است.

گاهی یک کار نیک می‌تواند همه گناهان را به حسنه تبدیل کند

امام رضا علیه السلام فرمود: به پیامبر صلى الله علیه و آله گفته شد: فلانى انسان بدبختى است، زیرا بسیارى از گناهان را مرتکب شده است. پیامبر فرمود: هرگز چنین نیست که شما مى‏‌گویید، بلکه او نجات یافت و به حسن عاقبت رسید و گناهانش از بین رفت و به حسنات تبدیل شد. زیرا او روزى از راهى مى‌‏گذشت، مؤمنى را دید که عورتش پیدا بود و خود متوجّه نبود. (گویا خواب بوده است) این شخص بدن او را پوشاند و براى آن که خجالت نکشد او را با خبر نکرد، وقتى آن مؤمن متوجّه شد، در حقّ او چنین دعا کرد: خداوند به تو پاداش بسیار عطا کند، آخرت تو را با خیر همراه سازد و در حساب با تو مناقشه و سخت‌گیرى نکند. خداوند دعاى آن مؤمن را در حقّ آن شخص، مستجاب فرمود و او خوش عاقبت شد.

وقتى که این مژده‏ پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله به آن گناهکار رسید او از همه‏ گناهانش توبه کرد و اهل طاعت خدا شد. پس از یک هفته که گروهى از دشمنان اسلام به مدینه حمله کردند، پیامبر صلى الله علیه و آله دستور دفاع داد، آن مرد نیز همراه با مسلمانان دیگر براى دفاع آماده شد و در درگیرى با دشمنان به شهادت رسید و عاقبتش به خیر وسعادت ختم گردید.[۸]

پیام‌هایی از آیات ۶۹ و ۷۰ سوره مبارکه فرقان

۱- کیفرهاى قیامت، هم کمّى است، «یخْلُدْ» و هم کیفى. «مُهاناً»
۲- اسلام، بن‏‌بست ندارد. گنهکار نیز راه بازگشت دارد. «إِلَّا مَنْ تابَ»
۳- در هنگام ارتکاب گناه، ایمان از کف مى‏‌رود، و هنگام توبه باز مى‏‌گردد. «إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ»
۴- توبه، یک انقلاب همه جانبه است، نه یک حرکت سطحى و لفظى، عمل صالح‏ نشانه‏ توبه واقعى است. «تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ»
۵- توبه و ایمان واقعى، کارهاى انسان را تغییر مى‏‌دهد و رفتار ناپسند او را اصلاح مى‏‌کند. «وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً»
۶- همان گونه که خداوند در آفرینش هستى از خاک و کود، گُل مى‌‏سازد، سیئات انسان‏‌ها را به حسنات تبدیل مى‌‏کند. «یبَدِّلُ اللَّهُ سَیئاتِهِمْ حَسَناتٍ»

آیه ۷۱ سوره مبارکه فرقان

«وَ مَنْ تابَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَإِنَّهُ یتُوبُ إِلَى اللَّهِ مَتاباً» و هر کس توبه کند و کار شایسته انجام دهد، در حقیقت به سوى خدا بازگشتى پسندیده دارد (و پاداش خود را از او مى‌‏گیرد).

توبه و توبه‌کننده

۱- توبه‏ واقعى آن است که با عمل صالح همراه باشد. «تابَ وَ عَمِلَ صالِحاً»
۲- توبه کننده، مهمان خداست. «یتُوبُ إِلَى اللَّهِ»

آیه ۷۲ سوره مبارکه فرقان

«وَ الَّذِینَ لا یشْهَدُونَ الزُّورَ وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کِراماً» و (بندگان خدا) کسانى هستند که در مجلس (گفتار و کردار) باطل حاضر نمى‏‌شوند و چون بر لغوى عبور کنند کریمانه بگذرند.

گناه نکردن و در مجلس گناه وارد نشدن

کلمه «شهد» دو معنا دارد؛ یکى حضور یافتن است و دیگرى خبر و گواهى دادن. در این آیه هر دو معنا را مى‏توان استفاده کرد. یعنى آنان نه در مجالس بد حاضر مى‏‌شوند و نه بر باطل گواهى مى‌‏دهند. کلمه‏ «زور» به معناى کار باطلى است که در قالب حقّ باشد و در تفاسیر به معناى گواهى باطل، دروغ و غنا آمده است.

در روایتى از امام‏ صادق علیه السلام مراد از «زور» در «لا یشْهَدُونَ الزُّورَ» غنا شمرده شده ‏است.[۹]

در تفسیر «مجمع البیان» مى‌‏خوانیم: مرور با کرامت، آن است که هرگاه ناچار شدند نام چیز زشتى را ببرند، با کنایه نام مى‌‏برند. چنانکه در روایتى از امام باقر علیه السلام مى‌‏خوانیم: آنان هرگاه خواستند نام عورت را ببرند، با کنایه از آن نام مى‏‌برند. البتّه این، یکى از مصادیق رفتار کریمانه است. امام صادق علیه السلام فرمود: خداوند بر گوش واجب نمود که از شنیدن هرچه حرام است دورى نماید، سپس این آیه را تلاوت فرمودند: «وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کِراماً»[۱۰]

پیام‏‌هایی از آیه ۷۲ سوره مبارکه فرقان

۱- نه تنها انجام گناه حرام است، بلکه شرکت در جلسه‏ گناه و شاهد بودن بر گناه نیز ممنوع است. «لا یشْهَدُونَ الزُّورَ»
۲- هر نوع آگاهى و اطلاع و حضور در صحنه‌‏اى، ارزش نیست. «لا یشْهَدُونَ الزُّورَ» (گاهى انزوا و گوشه‏گیرى از اجتماع، ارزش است)
۳- حاضر نشدن در مجلس گناه و بى‌‏اعتنایى به گناهکاران، نوعى نهى از منکر است. «لا یشْهَدُونَ … مَرُّوا کِراماً»
۴- شرکت در مجالس فاسد، حتّى در بندگان واقعى خدا اثر مى‏‌کند. «لا یشْهَدُونَ»
۵- هرگونه لغو در کلام، عمل و آرزو ممنوع است. «مَرُّوا بِاللَّغْوِ» (بندگان خدا، هدف معقول و مفیدى دارند و عمر خود را صرف امور بیهوده نمى‏‌کنند)
۶- در شیوه‏ نهى از منکر، همه جا خشونت لازم نیست. «لا یشْهَدُونَ … مَرُّوا»
۷- نگذاریم فکر بد در روح ما مستقر شود. «مَرُّوا کِراماً»

آیات ۷۳ و ۷۴ سوره مبارکه فرقان

«وَ الَّذِینَ إِذا ذُکِّرُوا بِآیاتِ رَبِّهِمْ لَمْ یخِرُّوا عَلَیها صُمًّا وَ عُمْیاناً * وَ الَّذِینَ یقُولُونَ رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّیاتِنا قُرَّةَ أَعْینٍ وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِینَ إِماماً» و آنان کسانى هستند که چون به آیات پروردگارشان تذکّر داده شوند، کر و کور (چشم وگوش بسته) به سجده نمى‌‏افتند (بلکه عمل آنان آگاهانه است). و کسانى‌‏اند که مى‏‌گویند: پروردگارا! به ما از ناحیه‏ همسران و فرزندانمان مایه‏ روشنى چشم عطا کن و ما را پیشواى پرهیزگاران قرار ده.

لزوم تفکر برای رسیدن به بصیرت و آگاهی

ایمان باید بر اساس آگاهى و بصیرت باشد. در قرآن مى‏‌خوانیم: «وَ یتَفَکَّرُونَ فِی خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا»[۱۱] یعنى مؤمنان خردمند، ابتدا در آفرینش آسمان‌‏ها و زمین فکر مى‏‌کنند، سپس اقرار مى‏‌نمایند که پروردگارا! تو اینها را بیهوده نیافریدى. در این آیه نیز مى‌‏فرماید: مؤمنان، چشم وگوش بسته عبادت نمى‌‏کنند.

مدیریت عبادالرحمن در خانواده و جامعه

۱- تعبّد و بصیرت، از اوصاف عباد الرّحمن است. «إِذا ذُکِّرُوا … لَمْ یخِرُّوا عَلَیها صُمًّا وَ عُمْیاناً» بندگان رحمن، آگاهانه به سراغ دین مى‌‏روند.
۲- انسان در برابر همسر و فرزند و نسل خود متعهّد است و باید براى عاقبت نیکوى آنها تلاش و دعا کند. «رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا…»
۳- در تربیت علاوه بر علم و تلاش باید از خدا نیز کمک خواست. «رَبَّنا هَبْ لَنا …»
۴- فرزند صالح، نور چشم است. «قُرَّةَ أَعْینٍ»
۵- تشکیل خانواده و داشتن همسر و فرزند و دعا براى بدست آوردن آنها، مورد توجّه اسلام است. «رَبَّنا هَبْ لَنا …»
۶- در دست گرفتن مدیریت جامعه، آرزوى عبادالرحمن است، زیرا عهده‏‌دار شدن امامت و رهبرى متّقین، ارزش است. «وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِینَ إِماماً»
۷- در دعا به حداقل اکتفا نکنید، بلند همّت باشید. «وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِینَ إِماماً» (خدایا ما را در رسیدن به کمال، رهبر متّقین قرار ده، نه آنکه تنها از متّقین باشیم)
۸- بندگان خدا، وحدت هدف و وحدت کلمه دارند. «إِماماً» و نفرمود: «ائمة». (ممکن است کلمه «امام» به جاى «ائمة»، رمز آن باشد که در جامعه اسلامى رهبر باید یک نفر باشد)

آیات ۷۵ و ۷۶ سوره مبارکه فرقان

«أُوْلئِکَ یجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِما صَبَرُوا وَ یلَقَّوْنَ فِیها تَحِیةً وَ سَلاماً * خالِدِینَ فِیها حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَ مُقاماً» آنان (بندگان رحمن) به خاطر آن که صبر کردند، غرفه‏‌هاى بهشتى داده مى‌‏شوند و در آن جا با تحیت و سلام گرم روبرو خواهند شد. در آن جا، جاودانه هستند. چه نیکو جایگاه و منزل‌گاهى است.

«غرفة» به اتاقى گویند که از کف زمین بالاتر باشد و چشم‏انداز داشته باشد.

پیام‏‌هایی از آیات

۱- بهشت را به بها دهند، نه بهانه. «یجْزَوْنَ … بِما صَبَرُوا»
۲- بنده‏ خدا شدن، به صبر و پشتکار نیاز دارد. «بِما صَبَرُوا»

پی‌نوشت‌ها

[۱] . نهج ‌البلاغه، خطبه همام
[۲] . التحقیق فى‏ کلمات القرآن
[۳] . صافى، ج ۲، ص ۱۰۴
[۴] . اسراء، ۲۹
[۵] . تفسیر کنزالدقائق
[۶] . تفسیر کنزالدقائق و نمونه
[۷]. سیماى عبادالرحمن در قرآن، کریمى جهرمى
[۸] . بحارالانوار، ج ۵، ص ۱۵۵
[۹] . کافى، ج ۶، ص ۴۳۳
[۱۰] . تفسیر نورالثقلین
[۱۱] . آل‏ عمران، ۱۹۱

انتهای پیام/فارس

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا